Mei 68 Jan StoffelenJan Stoffelen, voorzitter van de Vlaamse Kring Edegem en tot voor kort lid van de Algemene Vergadering van het Rodenbachfonds (2004-2018), beleefde mei '68 heel intens. (Op zondag 24 juni organiseren we, in samenwerking met Rodenbachfonds Hoeilaart de lezing 'Mei 68, 50 jaar later' door Johan Sanctorum: klik hier voor meer info!)

 

Ten tijde van mei ‘68 studeerde ik voor technisch ingenieur in Don Bosco te Hoboken, 3e voorlaatste jaar. Ik was preses van de studentenclub Brabo.

De technische ingenieurs (afgestudeerden, studenten, inrichtende machten) waren toen reeds enkele jaren bezig met een ”strijd” voor de “herwaardering” van hun diploma. Ook was er een groot aantal scholen, die begonnen met de opleiding in te richten. Er was ook de klassieke strijd tussen het vrij- en het rijksonderwijs. Het katholiek onderwijs had de vrijheid om een 4-jarige cyclus in te richten, het rijksonderwijs was gehouden aan een 3-jarige opleiding.

Anderzijds waren er de “oude” scholen die de “nieuwe” als minderwaardig beschouwden. Ook de beroepsvereniging van afgestudeerden UNIT/ NUTI die voor de twee landsgedeelten actief was en -hoe kan het anders- gedomineerd werd door de Franstaligen, beschouwden de nieuwe afgestudeerden als minderwaardig en namen hen niet op als lid. Daarom was in het begin van de jaren zestig de VVTI ontstaan, Vereniging Vlaamse Technische Ingenieurs. Ook in het kader van de Vlaamse reveil in België.

Dus reeds in '67 werden vele acties ondernomen om die (her)waardering van het diploma kracht bij te zetten.
Meetings (door de VVTI), betogingen door de studenten, dit ging in ’68 crescendo.
Toen in mei ‘68 de linkse studentenleiders Daniel Cohn-Bendit en Rudi Dutschke de universiteiten in Parijs en Duitsland “in vuur en vlam” zetten, sloeg dit ook over naar België en meer in het bijzonder naar Leuven waar reeds enkele jaren een strijd bezig was voor een eentalige Vlaamse Universiteit (Walen Buiten).
Deze eerst communautaire strijd veranderde dan ook snel in een sociale (linkse) strijd.

Piet Vermeylen was toen minister van Onderwijs. Hij zag de bui hangen en besloot tot oprichting van een “Conferentie voor de vernieuwing van het universitair onderwijs”. Hierin zouden alle actoren (inrichtende machten, directies, professoren, wetenschappelijk en technisch personeel en studenten) zitting hebben en aldus danig vergaderen en overleggen i.p.v. te staken en de boel te saboteren. Een verstandige zet.
Maar de vertegenwoordigers van de studenten (Paul Goossens, Chris Merckx, Walter De Bock, Ludo Martens, Bert Hedebouw (vader van Raoul) e.a.) vonden dat de conferentie en de hervorming niet enkel mocht gaan over het universitair onderwijs, maar over het ganse hoger onderwijs (ook het Niet Universitair Hoger Onderwijs). Zo werd het de “Conferentie voor de vernieuwing van het hoger onderwijs”.

Maar in de honderden scholen van het NUHO (verpleegsters, laboranten, tolken, artistiek onderwijs enz.) waren enkel de studenten van de technische ingenieursscholen actief en georganiseerd. Gezien ik daarin toen een hoofdrol speelde kwam men bij mij terecht om een organisatie van de studenten uit het NUHO op poten te zetten. En werd ik afgevaardigde voor het NUHO in de “Conferentie voor de vernieuwing van het hoger onderwijs”. Die dus de aanleiding was tot het invoeren van : inspraak en medebeheer van alle actoren in het onderwijs.

Want in tegenstelling tot wat soms wordt beweerd: het individueel nihilisme van de mei’68-beweging, het ‘identitair nihilisme’ - ‘alle gezag en traditie moest op de schop om plaats te ruimen voor het individu’, ging mei ‘68 hierover: gedaan met besluitvorming in achterkamers, een open politiek, met inspraak en medezeggenschap van alle actoren en democratisering van alle posities. Dat was de kernboodschap van mei ‘68 en zo heb ik het beleefd.

Mei 68 Jan Stoffelen

Jan Stoffelen tijdens een toespraak op 26 april 1969 op een nationale betoging te Brussel met enkele duizenden (7.000 inrichters / 2.500 rijkswacht): afgestudeerden, studenten, leraars en inrichtende machten tegen de plannen van Piet Vermeylen